روزنـــامــک

روزنامک در سالی که گذشت بیش از 240 یادداشت، گفت و گو، مقاله و ... در اختیار دوستدارن تاریخ، فرهنگ، ادبیات و اندیشه نهاد. این تارنگار با میانگین روزانه 250 نفر بازدید کننده، جزو یکی از پرمخاطب ترین تارنگارهای فرهنگی سال 1386 بود.

در این سال، روزنامک از سه تارنمای یاهو، گوگل و گویا بیشترین بازدیدکننده را داشته است. و 10 کشور نخست ورودی به روزنامک پس از ایران (با 43 درصد ورودی کل) به ترتیب کشوهای انگلستان، امریکا، آلمان، سوئد، کانادا، فرانسه، استرالیا، هلند و امارات بوده اند.

10 مطلب بیشتر خوانده شده ی روزنامک نیز مطالب زیر هستند:

اشاره: چندگاهی است که مسعود لقمان و تارنگار وزین روزنامک‌‌اش را که سردبیری آن را نیز بر عهده دارد، می‌خوانم و علایق و اهداف روشنگرانه‌اش را می‌ستایم. آن‌چه در پی می‌خوانید، گفت‌وگوی این قلم با اوست. 

مهدی جلیل خانی - آقای لقمان! اندکی درباره‌ی خود برای خوانندگان ما بگوئید:

مسعود لقمان - بسان همه که روزی متولد می شوند، من نیز در 16 آذر سال 1361 در کاشان، چشمم به جمال این جهان روشن شد.

دانشجوی کارشناسی ارشد علوم ارتباطات اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی ام و اکنون مشغول تدوین پایان نامه ام با موضوع «ایران گرایی و منطقه گرایی در مطبوعات دوره ی قاجار (تحليل محتواي مطبوعات آذربايجان از 1230 (آغاز) تا 1300 (کودتاي سوم اسفندماه 1299 خورشيدي))» هستم.

روزنامه نگارم و برخلاف بیشتر همکارانم، روزنامه نگاری برایم هدف نیست، بلکه ابزاری است برای رسیدن به هدف.

- از کی به وبلاگ نویسی پرداخته‌اید؟

- اردیبهشت ماه سال 1383 بود که ...

آرامگاه فیروز نهاوندی، کاشان، امرداد 1386، عکس از روزنامک

آرامگاه فیروز نهاوندی، کاشان، امرداد 1386، عکس از روزنامک

آرامگاه فیروز نهاوندی، کاشان، بهمن 1386، عکس از روزنامک

آگهی تغییر کاربری

به آگاهی امّت همیشه در صحنه و شهید پرور ایران اسلامی می رسانیم که برای تقریب هر چه بیشتر مذاهب اسلامی آرامگاه "فیروز نهاوندی" ملقب به ابولولو، آن گبر مجوسِ خدانشناس در شهر دارالمومنین کاشان به "معاونت اجتماعی ارشاد" تغییر کاربری داد.

ان شاء الله برادران عزیزِ عربمان  که در حاشیه ی خلیج دوستی زندگی می کنند و روح پر فتوح عمر بن الخطاب از این اقدام انقلابی ما راضی و خشنود شوند.

در این باره در روزنامک بخوانید:

گفت و گوی مسعود لقمان با رئیس سازمان میراث فرهنگ کاشان

درباره ی شرایط آرامگاه ابولولو

راویان اخبار و طوطیان شکرشکن، اندر احوال شحنه ی ده ما روایت کردندی که روزی کفگیر محتسب ما همی به ته دیگ خوردی و هر چه به این در و آن در زدی چیزکی نیافتی تا خبر به شحنه رسید چه نشسته یی که گروهی منورالفکر به یاری ده باشی گردهم آمدندی تا انقلابی مخملین بنمایندی.

این بود که آنچنان فریاد یافتم یافتمی به گوش رسیدی که ارشمیدس اگر آنجا بودی هزار مرتبه از عمل خود استغفار همی کردی ...

ندا آمد زبان سرخ را در سر سبز نگه داریم و دم فروبندیم. خود خوانید حدیث مفصل از این مجمل ...

خانه یي مخملي براي هنرمندان؟!

«هندوستان» سرزمينِ افسانه ها و استوره هاي رويائي است، سرزميني كه ديدنش جهان ديروز، امروز و گذشته را برايت تداعي مي كند.

براي من، هند، يادآور خاطره هاي دورِ نياكانِ آريائيمان است، زماني كه هنوز آريائيان سه بهره نشده بودند و در كنارِ درياچه ي خوارزم، شرابِ هئوما را به شادي يكديگر سرمي كشيدند و سرودهاي مهرگاني مي خواندند.

هند اين سرزمين استوره ها كه خود به استوره مانند است در درازي تاريخ كهنش كه به كهنگي تاريخ ميهن ماست، اگر از دو تازش ننگين محمود و نادر ترك بگذريم همواره نزديك ترين و بزرگترين برادر ايرانيان در كشاكشِ تاريخ بوده اند.

به ياد آريم، زماني را كه «برزويه پزشك» به آنجا مي رود و كليله و دمنه را بعلاوه دانش پزشكي براي «خسرو انوشيروان دادگر» پيشكش مي آورد. به ياد آريم، پناه دادن پدران و مادران زرتشتيمان را كه نمي خواستند با كنار گزاردن دين بهي، چيزي را بپذيرند كه سنخيتي با فرهنگ و روح ايراني نداشت و اينجا نيز هنديان بودند كه جان پناه آنان شدند و آنان را پذيرفتند و هنوز كه هنوز است پارسيان، ميهماناني گرامي، براي آنان هستند. به ياد آريم زماني كه شعله ي زبان پارسي در ايران به خاموشي مي گرائيد، اين سرزمين هندوستان بود كه بيش از هزار شاعر پارسي گوي در آن مي زيست و تا 200 سال پيش نيز بيشتر دستاوردهاي علمي و ادبي اين سرزمين به پارسي نوشته شد و حتا نخستين روزنامه ها به زبان پارسي، نه در ايران بلكه چند ده سال زودتر در هندوستان نشو و نما كرد. به ياد آريم زماني را كه بزرگترين نويسنده ي گذشته، حال و آينده ي ميهنمان «صادق هدايت» بوف كورش را بر پايه ي همان يگانگي ايرانيان و هنديان در درازاي تاريخ نوشت و هزار هزار خاطره و يادبود فرهنگي ديگر ما با اين ملت بزرگ و نجيب به معناي واقعي كلمه.

 ديروز دوستي از پونا شماره ي سوم «ماهنامه ي فرهنگي دانشگاه سپنتا» را كه در هندوستان چاپ مي شود برايم فرستاد كه دو نوشته از روزنامك را نيز در خود جاي داده بود، اين بود بهانه ي نگاشتن آنچه برايتان نوشتم.

شماره ي سوم «ماهنامه ي فرهنگي دانشگاه سپنتا» را از اینجا دريافت كنيد. (5 مگابايت)

در يوتيوپ گشتي مي زدم نگاهم به يكي از ترانه هاي خاطره انگيز فيلم هندي «آقاي 420» افتاد كه گمان كنم نام ترانه اش «كفش هايم» باشد، بي مناسبت نديدم آن را در ادامه ي اين جُستار برايتان بگذارم.

من كه از آن بسيار لذت بردم اميدوارم شما هم از آن خوشتان  آيد. (شايد بازديدكنندگان درون ايران به خاطر فيلتر بودن تارنماي يوتيوپ نتوانند آن را ببيند، آنان مي توانند با فیلتر شکن به روزنامك وارد شوند و اين نماهنگ را ببينند.)

 ">

به گمانم متن پارسي اين ترانه چنين است:

« كفش هايم ‍ژاپني، شلوارم انگليسي و كلاهم روسي است، اما دلم هنوز هندي است.»

از نوروز که کار روزنامک را با همسرم آغاز کردیم بنا را براین گذاردیم که روزنامک را به یک تارنگار (وبلاگ) گروهی تبدیل کنیم. تارنگاری که نویسندگان آن علیرغم گوناگونی آرا و اندیشه به یک مقصد نهایی می اندیشند.

با خوشحالی و مسرت باید بگویم نخستین کسی که از امروز به جمع ما می پیوندد پژوهشگر نامدار تاریخ و فرهنگ ایران دکتر تورج پارسی استاد پیشین دانشگاه اهواز و اپسالا است که با مهری فراوان دعوت مرا پذیرفتند و زین پس خوانندگان گرامی می توانند کارهای ارزشمند ایشان را در روزنامک پیگیری کنند.

به زودی تعداد دیگری از دوستان به جمع نویسندگان روزنامک افزوده خواهند شد و خبر خوب دیگر اینکه یکی دیگر از استادان برجسته ی تاریخ و فرهنگ ایران که تاکنون در فضای سایبر و اینترنت حضور نداشته است، در آینده یی نزدیک به ما خواهد پیوست.