و این استادِ زندهیادِ ما ...
(جُستاری از استاد داریوش آشوری)
ناماش خلیلِ ملکی بود. از آن چهرههایِ استثناییِ همهی زمانها. مردی که در پرتو تجربههای شگفتِ روزگارمان سیمایِ تاریخی اش، نزدیک به چهل سال پس از مرگاش، ماندگارتراز بسیاری از اهلِ سیاست و درخشانتر از همهيِ نويسندگانِ سياسيِ دوراناش خود را نشان میدهد. مایهی آن استواری و روشنبینی و بیباکی و پایبندیاش به اصولِ اخلاقِ روشنفکرانه و زهدِ روشنفکرانهاش بود. مردی که آماجِ زهرآگینترین تیرهای تهمت و بدخیمیها و کینتوزیها بود، از آزمایشِ روزگار سربلندتر از همهی دشمنان و بدخواهاناش بیرون آمد.
این مقاله را بیست سال پیش برای یادنامهای که دو تن از دوستانِ من و یارانِ او، دکتر امیرِ پیشداد و همایونِ کاتوزیان، پرداختند، نوشته ام. اینک باردیگر برای تازه کردنِ یاد و بزرگداشتِ او و شناساندنِاش به جوانانی که خاطرهای از او ندارند، با اندکي ويرايش، در اینترنت منتشر میکنم.
از "اینجا" دریافت کنید
خلیل ملکی، مردی با باور سوسیالیسم انسانی و مدارای اخلاقی
(جُستاری از استاد صدرالدین الهی)
از "اینجا" دریافت کنید
این دو جُستار با پروانه ی استادان آشوری و الهی در روزنامک منتشر شده است و نشر آن بدون پروانه روا نیست.
