ادبیات دو بخش است؛ پیش از جیمز جویس و پس از جیمز جویس!
سخن صادق هدایت به مصطفا فرزانه
زمانی که "پرویز داریوش" نخستین بار در جامعه ای که منوالفکرانش متعهد به هنرِ پرولتاریا! و بیزار از هنرِ متعفن بورژوایی! بودند نوشته هایی از جیمز جویس به فارسی ترجمه کرد با بازخوردهای سرد این جامعه ی متعهد! مواجه شد.
دیروز در خبرگزاری ایلنا خبری خواندم که بسیار شادمانم کرد و آن این بود که شاید بزودی رمان "اولیس" جیمز جویس ترجمه منوچهر بدیعی، پس از 12 سال، پروانه چاپ بگیرد.
گفتنی است این کتاب در فهرست 100 رمان برتر سده ی بیستم قرار گرفته است.
جویس، خود در مورد اولیس، چنین گفته است: «آنقدر معما و چیستان در این جا دادهام که استادان فن را سده ها به خود مشغول خواهد داشت تا بر سر ِ مقصود و منظور من جر و بحث کنند و این تنها راه رسیدن به جاودانگی است.»
نام جیمز جویس با سرزمین ایرلند و شهر دوبلین گره خورده است به گونه ای که با یاد ایرلند، شنونده ناخودآگاه یاد جیمز جویس می افتد. گویا جویس زمانی که رمان "دوبلینی ها" را می نوشت به همسرش گفته که می خواهد برای هم میهنانش وجدان بی آفریند.
چه نیک بود همان گونه که ایرلند با جویس شناخته می شود نماد میهن ما نیز به جای کوتوله های سیاسی کسانی چون فردوسی، خیام، حافظ، هدایت و ... بودند.
"اولیس" را از روزنامک به زبان انگلیسی دریافت کنید
بخش 17 اولیس را به فارسی از روزنامک دریافت کنید (ترجمه ی منوچهر بدیعی)
